من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

                                           گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

عطر حظور تو
           در چارچوب دل عطريست ماندني
                                          با تو خانه فرياد ميزند :
                                               

 من كعبه ام

                     کعبه ُ عشق

پرواز

با اینکه هیچگاه

سنگینی هیچگونه بالی را بر شانه های خود حس نکرده ام

اما

به پرواز شک نکرده ام هرگز

چرا که آسمانی باز

هر لحظه ، هر زمان

چراگاه  ذهن  من  بوده ست

چرا که هیچگاه

برای پرواز

نیازی نبوده ام

به آسمانی باز

این گل رو تقدیم میکنم به گل خودم ....

وقت رفتن

وقت رفتن رسیده بود

و من میرفتم مبهوت                             

همچون قطره اشکی که می لغزید

از آن چشمهای پر صدات           

به بالین آن لبهای پر سکوت

در راه تو

در راحت زرورقی نشستن تا

انعکاس دهم نورت را؟                   

آه اگر چنین خیانتی کرده باشم من

من

بر هر رقصت راهی ساختم       

پیش از آنکه بر داشته باشی اش       

و چند نقطه چین به احترام نام قشنگت ، ای کاش مطمئن بودم که حرفهایم

در یک جای امن دور از چشم آدمها پنهان می شوند

 تا راحت پس از سلام ،  نامت را می نوشتم

و نوشتن نامت برای قطره های اشکم عقده نمی شد .

اما حیف ، می ترسم نامت بر زبانی جاری شود و آنوقت ...

پس بگذار عقده ی من و حرمت نام عزیزت حفظ شود .

راستی تو می دانی چرا همیشه

یک دلیل برای آمدن داریم و هزار بهانه برای نیامدن ؟

شاید آن یک دلیل از آن تقدیر است و آن صدها بهانه برای تأخیر .

عاشق ( بهانه ) بودن هم عالمی دارد .

دلم برای بهانه ی بودن ، بهانه می گیرد .

اما افسوس ، دیگر مجالی برای بهانه نیست .

محض آخرین فصل شرجی چشمان پاک و معصومت 

این آخرین بهانه را به بی تابی کودکانه ی دل بیقرارم ببخش .

تنها یک بهانه مانده که آنهم تویی !

بی پرواز

برای من بود که به زمین آمدی

و زمین چه زیباتر شد           

و زمین چقدر به پاهایمان می آید

وقتی که دستمان در دست       

دلمان در دل                           

بر آن گام می بریم                       

راستش را بگو

آیا براستی دلت برای پرواز تنگ نشده؟

با همی

با هم که هستیم ساعتش خوب است

                    خوب نیست به ساعتت نگاه کنی

                                           کمی بیشتر بمانی بد نیست

                                                            بد است دوباره مرا چشم براه کنی

                   تا از تو ابدیتی سازم

                          و تا همیشه برای من بمانی

                                                               مانی

با تو بودن

با تو بودن تا تو بودن

      بودنم را نیست جز این       

                بی تو بی خوشتنم

    بمان        

        تا که خود           

               ز خویش بکنم               

همیشه سبز می خشکد ...

دلتنگی

اگر زتو دورم 

        چه باک؟               

 دل من که جغرافيا نميداند

   اگر تيز رخش زمان ميگذرد

               چه خيال؟               

          دل من که تاريخ نميخواند

  به هرچه بوی تو میداد نظر کردم

         تا دل تنگی ز تو                        

                  به نزد خود یابم                               

               چه سود؟               

    دل من که تنگ نمی ماند

  چرا که ذره  ذره اش  پر ز "تو" ست

                   دل من تا همیشه برای توست  .             

اولین دیدار

نرم رقص هر گامش

رقصی نرم به انعکاسش در آب

با راه رفتن اوست

و نگاه من که چه نرم

می رقصد به محور اندامش

می خزد

تا شعاع بالایش

و قلبم مبهوت و گنگ

برای کیست او

به جستجوست  .

 

بود و نبود

        در فرآهنگ آرزوهایی که نبود

                         من چشمآغوش لحظه ای بودم           

                                            که تکرار خود نباشد؛                 

                                                                ونبود .     

مانایی

وقتی که زمین ایستاده است

تو هنوز میروی

و هنگامی که می ایستی

زمین چه دهشتزا

و هولناک

ساکن بنظر میرسد

من که عادت داشتم

ضربان قلب خویش را

با صدای قدمهای تو میزان کنم

اکنون

بی طپش

قلبم مبهوت و سر در گم

گوش سپرده است

به گام صدای تو

که باز

دوباره

کی آغاز می شود؟ 

آن

من زنده ام

     به آن روشنی پرداز

                 به آن یک شعر

                       به آن یک پرواز۰۰۰